Het album Ten uit 1991 geldt als standaardwerk én absoluut hoogepunt uit de loopbaan van formatie uit Seattle
van zanger Eddie Vedder (41). Volgens critici deed de groep daarna weinig meer goed. Een optreden in voetbalstadion Gelredome - zes jaar na het laatste in ons land - leek voor zwartkijkers dé gelegenheid het definitieve
doodvonnis over Pearl Jam uit te spreken.



De laatste studioplaat kan immers niet in de schaduw staan van Ten werd daarop vooruitlopend ten onrechte (want deze nieuwste creatie is een gedegen werkstuk) als reden gegeven. Het vijftal gaf in de bijna volle Gelredome (ruim 30.000 mensen) het simpelste weerwoord: een knetterend goed concert dat ondanks het gebrek aan veel sterk nieuw werk ruim twee uur lang fascinerend bleef. Hoewel Pearl Jam vier prima muzikanten telt , was de reden daarvan toch Eddie Vedder. Ondanks zijn straatkrantverkopersuiterlijk is hij voor zijn vele vrouwelijke bewonderaars nog steeds een lekker hapje, maar meer nog het
prototype van de charismatische frontman. Met ongekende bezetenheid sleurde Vedder negen kwartier lang zwetend over het sober versierde podium. De reden van het ontbreken van een decor - extra aandacht voor de muziek óf voor het ego van Vedder? - bleef mistig. Het stelde Pearl Jam in elk geval voor de uitdaging meer te presteren dan leunen op de songs van Ten.

Voor die test slaagde de band met glans, ondanks een merkwaardige concertopbouw met een kort hoofdprogramma en twee ultralange toegiften. Bij vlagen was Pearl Jam snerpend hard, soms melodieus, maar bovenal meeslepend.

Natuurlijk steunde de band op de nostalgie van de vele begin-dertigers, maar
het was juist het stuwende refrein van Pearl Jams grootste succes Alive
dat de doodvonnistheorie verfrommelde. Vedder en kompanen leven nog, en hoe!