Op Cuba heeft de regering geen Postbus 51-spotjes nodig om de bevolking energiebewust te maken. De staat laat alle huishoudens gewoon zuinige apparaten kopen en klaar is kees: Cuba gebruikt dit jaar 30 procent minder stroom. Onder het motto: ’een beter milieu begint bij iedereen’. Een communistische dictatuur heeft zo zijn voordelen.
In een gemoedelijk plaatsje even buiten Havana toont Olga Vugo trots de nieuwe Cubaanse keukenstandaard. Rijstkoker, hogedrukpan, soeppan, waterwarmer, kookplaatje. Elektrisch, ’made in China’ en met een mooie subsidie gekocht van vadertje staat. Het pronkstuk van de keuken is de gloednieuwe Koreaanse koelkast, gekocht op gunstig staatskrediet. De dienstdoende controleur vond Olga’s stroomslurpende Sovjetbakbeest echt niet meer kunnen.
Fidel Castro mag dan ziek zijn, zijn ’energierevolutie’ komt naar de Cubanen toe deze zomer. Ambtenaren lopen stad en land af om de hoogbejaarde elektrische inboedel te vernieuwen. Koelkasten die Abraham al hebben gezien, zelfgemaakte ventilatoren en oude gloeilampen worden ter plekke onklaar gemaakt en vervangen door een spaarlamp.
Dat kun je zonde van je spullen vinden, die vaak nog prima werken. Maar verzet is geen goed idee. Het lokale Comité ter Verdediging van de Revolutie heeft overal oren en ogen. En verraad van het landsbelang is slecht voor je woongenot.

Fidel krijgt op straat veel bijval voor zijn energieomwenteling, al vinden de mensen de stroomtarieven wel erg gestegen. Met dank aan nieuwe generatoren heeft Cuba deze zomer minder last van de gevreesde apagones (black-outs) van de oliegestookte krachtcentrales, die de laatste jaren om de haverklap fabrieken, scholen en ziekenhuizen platlegden.
Aan het einde van het jaar kookt heel Cuba met dezelfde pannenset. Is dat niet een beetje saai? „Ze doen het toch!” zo kaatst de gepensioneerde boekhoudster Silvia de futiele vraag terug. „We hebben hier belangrijkere zaken aan het hoofd dan het design van onze pannen.”

Bron Kieran Kaal